عصر پر گویی و پر نویسی گذشت. کوتاه بگوییم، کوتاه بنویسیم. (روزنامه آسیا)       
تعداد بازدید: ۸۷
در پس پرده هجمه به دولت منتخب مردم، فشارهای داخلی و جنجال آفرینی های سیاسی گوی سبقت را از فشارهای ایران ستیزان خارجی ستانده است. نسخه هایی که این روزها از سوی عده ای برای اداره کشور و دولت پیچیده می شود، ملغمه ای از فانتزی های انتخاباتی و انتقام جویی های سیاسی است
کد خبر: ۹۱۲۴۳
تاریخ انتشار: ۰۶ تير ۱۳۹۷ - ۱۳:۰۶
وقت تسویه حساب های سیاسی نیست
به گزارش سرمدنیوز، روز چهارشنبه دولت و کشور روزهای سختی را می گذرانند ، سختی هایی که بسیاری از ناظران و تحلیلگران سیاسی آن ها را پیش بینی و این موضوع را از تبعات ناگزیر خروج آمریکا از توافق هسته ای با ایران دانسته بودند.

این میان برخی از چهره ها و شخصیت های سیاسی که در زمره رقبای انتخاباتی رییس جمهوری هم دسته بندی می شوند، نه تنها یار شاطر دولت و مردم در حل بحران ها نیستند بلکه با برخی سناریو سازی ها و داستان سرایی ها، بار خاطر سیاست ایران هم شده اند. گروهی که حتی توصیه ها و تاکیدات رهبر انقلاب را بر حفظ امید و اعتماد مردم با هجمه به دولت نادیده گرفته و اعتماد عمومی را تضعیف می کنند و نسل عمدتا جوان ایران را از آینده نا امید. زمزمه های استعفای دولت دوازدهم که همزمان با تجمع های اعتراضی در دی ماه سال ۹۶ در برخی رسانه ها و محافل خاص سیاسی شنیده می شد، این روزها از زبان عده ای دو باره شنیده می شود.
انگیزه و چرایی این حجم از فشارها بر دولت در حالی که تنها مقصر مشکلات نیست و بسیاری از چالش های کنونی ایران، ریشه در دوران قدرت نقادان امروز دارد، مشخص نیست اما پیامدهای چنین تاخت و تازی در جامعه و میان مردم ملموس و قابل مشاهده است. گرچه نمی توان به طور دقیق از انگیزه و برنامه منتقدان جدی دولت سخن گفت اما آنچه در رسانه های آن ها منعکس می شود، نشان می دهد که در پشت پرده حمایت از مردم و مشکلات معیشتی آن ها، رگه هایی از خودخواهی های سیاسی وجود دارد و مشهود است و شاهد مدعا هم شاید این پرسش باشد که چرا این همه هجمه انتقادی را تنها نثار حجت الاسلام «حسن روحانی» می کنند؟ مگر کشور دوران دشوارتر و بی سامانی های شدیدتر از این را هم به خود ندیده است؟

**واکنش های معقول به زمزمه نامعقول

تناوب تمایل به استعفای دولت۲۴  میلیونی که یک سال از آغاز به کار آن می گذرد، آن هم از سوی کسانی که کارنامه چندان درخشانی در دوران مسوولیت خود نداشته اند، می تواند از پس پرده و نهان های موجود در این درخواست ها سخن گوید. واکنش ها به هجمه از فشارها هم در نوع خود جالب است. نمایندگان قوه مقننه در واکنش به فشارها علیه دولت، از دستگاه اجرایی حمایت می کنند. «حمیدرضا حاجی بابایی» رییس فراکسیون ولایی مجلس این میزان انتقاد از دولت را مغایر با شعارها و ادعاهای وطن دوستانه طراحان آن می داند. «علی مطهری» نایب رییس هم انتقادات و فشارها بر دولت را ناشی از انتقام جویی سیاسی می داند و می گوید که اکنون وقت مناسبی برای تسویه حساب سیاسی و انتقام گیری نیست. بسیاری از چهره های سیاسی معتدل در هر دو جریان اصولگرا و اصلاح طلب هم فشارها بر دولت را نه از سر نگرانی برای منافع ملی که از سر کینه انتخاباتی با دولت می دانند. «حسین مرعشی» سخنگوی حزب کارگزاران سازندگی تضعیف کنندگان رییس جمهوری را کسانی می داند که سبد رای آن ها همیشه نزد مردم خالی بوده و خواهد بود. «حسین کنعانی مقدم» فعال سیاسی اصولگرا هم معتقد است که صحنه سیاسی کشور در دست جریان هایی است که نه قواعد بازی را بلدند و نه اصول اخلاقی را در رقابت های سیاسی رعایت می کنند. اجماع نمایندگان، عقلا و معتدلان جریان های سیاسی در موضوع فشارها علیه دولت، نشان می دهد که گر چه ناقدان ، هیاهوی رسانه ای بر پا کرده اند اما حتی مخالفان منطقی هم این همه فشار و هجمه بر دولت را روا نمی دانند.

**پیامدهای افزایش فشار بر دولت

با تداوم چنین شیوه ای فشار داخلی فرصت و تمرکز بر فشارهای خارجی را از دولت خواهد ربود. موضوعی که «علی لاریجانی» رییس مجلس هم امروز در همایش سراسری قوه قضاییه بر آن اذعان کرد. در هیاهوی جنجال سازی عده ای و ذوق زدگی گروهی دیگر، اصل تسری در سیاست از یادها رفته است. یعنی فشارها و مشکل آفرینی ها تنها بر دستگاه اجرایی و رییس جمهوری محدود نخواهد ماند، گستره این انتقادات دامن دیگر نهادها و قوا را هم خواهد گرفت و بر مشکلات کشور بیش از این خواهد افزود. شاید به همین دلیل است که روحانی امروز در همایش سراسری قوه قضاییه باز هم اصل ضرورت همکاری و همدلی قوا را تکرار کرد. بلاتکلیفی و سر درگمی جامعه ، ارمغان منحوس هجمه های سیاسی به دولت است. به طور قطع این پرسش ها که آینده ایران چه خواهد بود؟ برنامه جایگزین این همه تلاش برای تغییر چیست؟ چه کسانی پشت پرده ضربه های پی در پی به دولت در حوزه اقتصادی و سیاسی هستند؟ در ذهن افکار عمومی آزاردهنده خواهد بود و بر ناامیدی آن ها و عصبیت های بیشتر دامن خواهد زد.

این فشارها و چالش آفرینی ها در مسیر دولت در حالی است که مدعیان کنار رفتن دولت، از جایگزینی برای آن سخن نمی گویند و مشخص نیست که در اصرار خود بر تغییر چه آلترناتیوی در آستین دارند. آنچه اما قدر مسلم این هیاهوهاست، کار دشوار دولت در پیشبرد برنامه ها و نادیده انگاری هجمه ها علیه خود است.
نظر شما
نام:
ایمیل:
* نظر:
آخرین اخبار
پربازدید ها