مجوز انتشار نشریه و رسانه، دارای توجیه عملی و عقلی نیست

مجوز انتشار از وزارت ارشاد

نابودگری عصر دیجیتال، به سراغ وزارت ارشاد و مجوزهای مطبوعاتی آن هم رسیده است، اما هنوز بدنش گرم است و احساسی از قطع عضو خود ندارد.

با کمتر از پنج میلیون تومان، میتوان یک سایت رسانه‌ای متوسط اینترنتی با شکل و شمایل بی‌بی‌سی و سی‌ان‌ان داشت و اخبار و محتوای مورد نظر را به گوش و چشم مخاطبان رساند. با تبلیغ در این پایگاه، میتوان از درآمد کافی هم برخوردار بود. اگر آن سایت را مسدود یا فیلتر نمایند، هاستینگ یا انتشار آن در یک سایت خارجی کمتر از ۱۰ میلیون تومان هزینه دارد.

بدون هزینه بالا، میتوان از یوتیوب، اینستاگرم، تلگرام و مانند آنها استفاده کرد و رسانه یک نفره با درآمد هم داشت. بعضی از شاخ‌های اینستاگرام ایرانی، حدود ۱۵ میلیون دنبال کننده دارند و شاخ‌های چند صد هزاری و چند میلیونی خیلی بیشتر هستند.

گستره و درآمد بعضی از این رسانه‌ها که بر مبنای چهره و محتوای فکری فقط یک نفر ارایه میشود، تا حدی است که نیاز دارد با گروهی هنرمند و کارگردان اداره شود. صدابرداری، تصویر برداری، فیلم سازی و انواع هنرها و فناوری‌های قدیمی، با حضور موبایل و رایانه، یک استودیوی کامل و حتی یک صدا و سیمای کامل در اختیار هر فرد قرار میدهد. تنها مطلب باقی مانده، تولید محتوا است که مورد تاکید بزرگانی مانند بیل گیتز در عصر هوش مصنوعی میباشد.

هیچیک از موارد فوق، قابل کنترل توسط دولت‌های خاور میانه نیست. فیلترشکن، اینترنت ماهواره‌ای و راه‌های دور زدن فیلترینگ، با رشد فناوری اطلاعات، آنچنان در دسترس است که حتی کشور چین و خود آمریکا هم قادر به کنترل آن نیستند.
بنابراین وزارت ارشاد باید در زمینه صدور مجوزهای رسانه‌ای تجدید نظر کند. حداکثر میتواند اقدام به شناسایی مسول انتشار یک محتوا نماید و بطور قانونی او را مسول بداند. این کار از نظر انسانی و حقوق بشر نیز درست و لازمه شهروندی است.

قانون پیشنهادی دولت پزشکیان که اوایل سال ۱۴۰۴ ارایه شد و با انتقاداتی روبرو شد، کاری درست در زمانی درست بود، اما مجری آن بسیار ضعیف عمل کرد و نتوانست حق مطلب را ادا کند. در این گونه موارد است که پی‌می‌بریم، مدیریت اجرایی یک هنر است و هر کسی هنرمند نیست.

اگر فضای اینترنتی را رها کنیم تا هر کسی، هر مطلبی را بر علیه دیگران منتشر کند و مسول نباشد، جامعه را دچار سردر گمی نموده و حقوق بشری آنان را ضایع کرده‌ایم.

بنابراین امکان کنترل مطبوعاتی و رسانه‌ای نداریم، اما امکان پاسخگو سازی و برخورد قانونی با مجرمان را داریم. یک راه حل خوب این است که هزینه این امور را از وزارت ارشاد کم کرده و به قوه قضاییه بدهیم.