با حقوق مهندس، پزشک، بازنشسته‌ایی که نصف راننده تاکسی است، چه کاری انتظار دارید؟ حفظ احترام نخواستیم

تعدادِ شوک‌های نابودگرِ افزایش دلار که منجر به تنش اجتماعی و اقتصادی در جامعه‌ی کارگری، کارمندی و بازنشسته‌های ایران می‌‌گردد، از دستِ مقامات ایران در رفته.

مهاجرت یا هیچی

این یکی را میتوانیم شوک آخر فرزین (به افتخار ایشان) بنامیم. در تمام این مدت، رییس بانک مرکزی بود و شریکی در بانک مرکزی ندارد اما در کشور، شرکای والا مقامِ زیادی دارد.

تورم نقطه به نقطه در ماه آذر ۱۴۰۴ بیش از ۵۲ درصد گردید. یعنی در همین ماه در سال ۱۴۰۳ بیش از ۵۲ درصد، اجناس اساسی و عمومی را ارزان‌تر می‌خریدیم! احتمال ندارد تا آخر سال ۱۴۰۴، کمتر از این مقدار شود.

ارزش اسکناس دلار در بازار آزاد در انتهای ماه آذر ۱۴۰۳ حدود ۷۷۰۰۰ تومان و در انتهای آذر ۱۴۰۴ حدود ۱۳۲۰۰۰ تومان بود. بنابراین ۵۵۰۰۰ تومان تفاوت این‌ دو مبلغ است که نسبت افزایش آن ۷۱ درصد می‌گردد!

با این حساب، قیمت جهانی موارد زیر، تا ۷۱ درصد کم می‌شود:
۱- بانک ملی، بانک اول جهان اسلام
۲- تمام بانک‌های ایران
۳- بورس ایران
۴- قیمت شرکت‌های بزرگ و کوچک
۵- تولید ناخالص داخلی
۶- سرانه درآمد یک ایرانی
۷- و سایر موارد مرتبط با ارز

اما مطلب اصلی که بیش از سایر موارد بر شرکت‌های خصوصی و دولتی، حقوق بازنشستگان، یارانه بگیران کل کشور، کمیته امداد امام خمینی و دیگران اثر گذار است، کم شدن ارزش حقوق و دستمزد کسانی است که حقوق و درآمد ثابت دارند و بصورت لحظه‌ای نمی‌توانند قیمت دستمزد یا اجناسشان را زیاد کنند. معلمان، کارگران و کارمندان شرکت‌ها و بانک‌ها و مانند آنها بسیار زیاد هستند.

بر خلاف این عده، افراد زیادی مانند فروشندگان، مغازه‌دارها، تعمیرکارانِ ماشین و دستگاه‌ها، مشاغل آزاد، آرایشگران، کارگران افغانی و ایرانی، فروشندگان مصالح ساختمانی و … هستند که دستمزد و قیمت کالاهایشان را به صورت روزانه تنظیم می‌کنند. این عده بصورت کمتری متاثر می‌شوند. اما هنوز از کم شدن میزان خرید و مراجعه مردم ضرر می‌کنند.

فکر و ذکرِ مدیران ارشد تمام شرکت‌های دارای کارگر و کارمندِ با درآمد ثابت، از هم اکنون مشغولِ تعدیل و افزایش درآمد کارمندان خود می‌گردد تا از نارضایتی و تشویق به مهاجرت آنان کم نمایند. این مدیران بجای اینکه به فکر ارتقا و پیشرفت کاری باشند، هر روز در گیر مشکلات و مسایل پیش آمده توسط سران کشور هستند.

دانشمندان ترسو هستند

اما فکر و اندیشه کارمندان خرد محور، بجای پرداختن به ابداع و کارهای روزمره، درگیر معاش و افزایش درآمد از راه‌هایی اضافه بر کار اصلی خود می‌شود.

کسانی که مشکل را ایجاد می‌کنند، خودشان حل نمی‌کنند. بلکه گوشه‌ای ایستاده و دیگران را متهم به ناتوانی می‌نمایند و زیر دستان را تعویض می‌کنند.

این میزان بی ارزش شدن پول ملی را بعید است شرکتی بتواند به کارفرمایان خودش تحمیل کند و قراردادهای قدیمی را افزایش دهد و قراردادهای جدید را با افزایش ۷۱ درصد منعقد نماید.

رسم و عادتِ شرکت‌های دولتی و بانک‌ها شده است که همیشه درصد کمی از افزایش سالانه را در قراردادها لحاظ می‌کنند و شرکت‌های پیمانکار مجبورند که خدمات کمتری عرضه کنند یا از کیفیت کار کم نمایند. چیزی که شدیدا روی امنیت محصولات و خدمات تاثیر گذار است و زیان‌های ناشی از آن بطور محسوس بر روح و روان مدیران و کارمندان، محاسبه نمی‌شود.

شرکت‌ها دوران سختی در پایان سال ۱۴۰۴ و آغاز ۱۴۰۵ در پیش دارند. بهتر است از هم اکنون به فکر باشند و چاره‌هایی بیاندیشند. خیر پیش!